طاقت یا جذب انرژی یکی از مهم‌ترین مشخصه‏ های بتن الیافی است. این پارامتر حاصل مساحت زیر منحنی بار تغییرمکان (یا منحنی بار-بازشدگی دهانه ترک) در آزمایش خمشی تیر است، که بیانگر انرژی کل جذب‌شده توسط نمونه قبل از شکست کامل آن است. شاخص طاقت خمشی پیش ‌از این به نسبت مساحت زیر منحنی بار-تغییرمکان تا نقطه مشخصی از گسیختگی به مساحت زیر منحنی تا اولین ترک ایجادشده اطلاق می‏ شد. در سال‌های اخیر، مقاومت باقیمانده جایگزین شاخص طاقت برای تعیین مشخصات بتن الیافی شده است. به مقاومت بتن الیافی بعد از ترک خوردن بتن مقاومت باقیمانده گفته می ‏شود که واحد اندازه‌گیری آن مگا پاسکال یا پوند است. مقاومت باقی‌مانده می ‏تواند در آزمایش خمش یا کشش اندازه‌گیری شود؛ اگرچه، مقاومت باقیمانده معمولا برای خمش در نظر گرفته می‏ شود که از آزمایش تیر مطابق استاندارد ASTM C1609/C1609M و BS EN 14651:2005 به دست می ‏آید. نمونه‏ های بتن الیافی به شکل پانل مدور نیز طبق استاندارد ASTM C1550، به‌طور خاص برای اندازه‌گیری طاقت خمشی یا جذب انرژی بتن پاششی الیافی استفاده می‏ شود، این پارامتر معمولا به ژول بیان می‌شود. قطر این پانل ‏ها800 میلی‌متر (32 اینچ) و ضخامت آن‌ها حدود 75 میلی‌متر (3 اینچ) است. این آزمایش با استفاده از تکیه‏ گاه سه‌نقطه‌ای و بارگذاری متمرکز در وسط پانل انجام می‌شود.

بتن الیافی در انرژی شکست نسبت به بتن ساده برتری دارد. مکانیسم مکانیک شکست به‌منظور تعیین مقدار انرژی لازم برای ترک‌خوردگی اولیه در مصالح استفاده می‌شود، درحالی‌که پارامتر انرژی شکست کل که پیشنهادشده است انرژی لازم برای پخش ترک تا شکست کامل را کمیت سنجی می‌کند. اگرچه هیچ آزمایش استانداردی برای کمیت سنجی شکست بتن و بتن الیافی وجود ندارد، اما تاکنون چندین روش در این مورد پیشنهادشده است. نتایج آزمایش برای انرژی شکست کل بتن الیافی می ‏تواند با توجه به ساختار ناهمگن مواد نیز تغییر کند.